Jahaj (जहाज)

Jahaj (जहाज)

अंत्याचा हात झटकून ती दगडधोंड्यांतून धावली. हाकांवर डाका येत होत्या. घर जवळ येत होतं.
तिचे डोळे भरून आले होते.
परकराचा घोळ सावरून तिनं पाण्यात पाय टाकला-
आणि व्हाळातून ती धावत निघाली.
" काशेऽऽ”
पण पाणी सपासप उडवीत ती पलिकडं गेलीसुद्धा.
भांबावल्यासारखा तो काठावर उभा राहिला.
सगळंच सुन्न झालं होतं.
हरवल्यासारखा तो
एकटाच उरला होता....
आता तर वाट हरवली होती-
आभाळ दटावीत होतं.... काशी त्याला बिलगली होती.....
जहाजाच्या दगडावरून तो
थंड काळ्याशार पाण्यात उतरला.

लेखक: बाळकृष्ण वि.प्रभुदेसाई